“Hiçbir kelime senin adın kadar yer tutmadı dudaklarımda.. Hiçbir kadın senin kadar yakışmadı alın yazgıma..Ama baÅŸaramadık bu sevdayı yaÅŸatmayı.. BaÅŸaramadık iÅŸte..”

  Biz seninle hiçbir zaman aynı cümlenin içinde bile anılmadık.. Ne ben acılarını sırtlamış cümlenin yüklemi olabildim ne de sen mutluluklarımın gizli öznesi olabildin..Biz sadece hasrete prangalı iki yürek olduk....Biz ayak uçlarındaki karlara aldırmadan güneÅŸli sabahlara doÄŸmayı özenen iki deli gelinciktik..Zamansız açtık baharlara.. Zamansız uyandık kış uykularından.. Birbirimizin yüzünde gördüğümüz gülüşleri bahar sandık..Oysa biz kökleri toprakta kalacak bir gelinciÄŸin bir kış sabahı güneÅŸe gülümsemesi kadar imkansızdık…Hayat yolculuÄŸunda sırt sırta verdik zannederken sırtlarımızın arasına örülü hasret duvarlarını göremedik..Belki de görmek istemedik.. Ne zaman duvarları aÅŸmak istedik iÅŸte o an esir düştük imkansızlığa… Ä°ÅŸte o zaman yenik düştük zamana.. Senle ben , hiçbir zaman “ biz “ olmayı baÅŸaramadık… BaÅŸaramadık iÅŸte.. Belki de seninle biz ayrı cephelerde savaÅŸan iki kılıç ustasıydık… Kendimizi hep aramıza örülmüş hasrete kılıç sallar bilirken meÄŸer biz kendi yüreklerimize kılıç sallamışız…

  Hadi git sevgili.. Rüzgara karşı savaÅŸmayı bırak… Hadi git.. DaÄŸlar devrilmiÅŸken omuzlarıma, yalnızlık düşmüşken sokaklarıma git.. Git diyorum sana..Kapıyı biraz arala ve git.. Bana verdiÄŸin ne varsa her ÅŸeyi topla ve git.. Bekletme ” seni” bekleyenleri… Bekletme kapımda beni sonsuzluÄŸa gömecek yetim kelebekleri…Hadi git.. Her harfine ölümler beÄŸendiÄŸim adımı dudaklarımdan sökerek git.. Bana çıkan tüm sokakları sil adres defterlerinden.. YaÅŸayıp da kendi yüreÄŸine bile ispat edemediÄŸin bu sevdayı “ mutluluk bakiyelerden” düş gayri.. Gözlerime demir pervazlardan ölüm göz kırpıyorken durma git …

  Hadi git sevgili... Adınla baÅŸlayıp adınla bitiremediÄŸim cümleler kadar yalnız bırak beni.. Durma karanlıklarımda, durma hatıralarıma.. Git sadece.. Bırak hayat boyu sensizlik yerine ölümler diz çöksün ayak dibime… Bırak günahların dökülsün soÄŸuk ellerinin gezindiÄŸi kücük avuç içlerime.. Hadi git sevgili.. Biz seninle rüya olmaktan öteye geçemedik.. Hiçbir zaman acıyı sırtlanıp mutluluÄŸa gülümsemedik.. Hadi git…Dudaklarında daha fazla kanamasın piÅŸmanlıkların. Daha fazla aÄŸlamasın hatıraların.. Hadi git sevgili..

  Hadi git..Çıktığın kapıdan ölüm gelsin ayak uçlarıma.. Bırak gözlerin mapusluÄŸum, yüreÄŸin sonsuzluÄŸum olsun.. Hadi git… Durma sabahı olmayan karanlıklarımda.. Daha fazla üşütme ellerini karı, boranı eksik olmayan kışlarımda... Daha fazla bekleme yamalı cümlelerimde. Git diyorum sana.. Git.. Beni “ bana “ bırakma…Hadi kapıyı arala ve git.. Kapat tüm ışıkları.. Ve git hadi.. Çıktığın kapının ardından ölüm gelsin gayri..

 
Åžimdi git…
Unut ismimi…
Unut yeminlerini….
Seni hiç sevmediÄŸimi farz et…
Bu sevdayı hiç yaşanmamış kabul et..
Demir kapımı “ ölüme “ arala ve sessice git…

Git diyorum…
Sadece git…
Ardından ölüm gelsin ayak uçlarıma..
Sana kavuşmayı bilmese de ,
Seni severken “ ölmenin gururunu “ yaÅŸasın bu yürek…
Çünkü; sen benim,
Ölüm ile hayat arasına çizebildiÄŸim tek mutluluÄŸumdun….

  Ä°smail Sarıgene

 “ Varlığın acı veriyor olsaydı bana;
Seni ölüme sevmez,

 GelmeyeceÄŸini bile seni beklemezdim hala.

 Ben sensizlikte bile "seni yaşıyorum" sevgili... ”

 Mevsim, sonbahara akarken ben de sana geliyorum. Elimde yokluÄŸun yüreÄŸimde suskunluÄŸunla sana geliyorum sevgili. Ilık bir Eylül gecesi kentin yorgun kaldırımlarında tanıdık kelimeler arıyorum sevdana dair. Sana dair tek bir kelime yeterdi bana. Tek bir nefes bile gülümsemem için yeterdi bana.. Sensizlikte kanarken sol yanım, ben hep seni düşledim zembereÄŸi kırılmış zamanın avuçlarında. Seni aradım güneÅŸin sıcak alnında, senin ellerini aradım yaÄŸmurun ıslak dualarında.

 Sana gelirken toprak yaÄŸmur kokuyordu sokaklar ise yalnızlık... Sana çıkan tüm yollar arsız dikenlerle süslenmiÅŸti sanki. Ayaklarım kan revan..Bir yanım uçurum bir yanım sensizlik ama her ÅŸeye inat sana geliyorum. Hava puslu, etraf ise sensizlik .. Dikenlere aldırmadan yalınayak yürüdüm gecenin dar sokaklarında. YüreÄŸimle ezdim tüm engelleri, ayaklarımla öptüm yollarındaki ikiyüzlü dikenleri. Her ÅŸeye inat sana geliyorum bir elimde mevsimlerin koynundan çaldığım ılık bahar bir elimde bulutların saçlarından arakladığım rüzgar ile .. Bir ömür uzaktan sana geliyorum bir elimde bir avuç gülüş karakışlarda güneÅŸ bil diye bir elimde bir yudum umut zifiri karanlıklarda aydınlığa sımsıkı tutun diye. Sana geliyorum sevgili....

 Unutmadan sevgili; gittin diye meteliksiz bir intiharın ayakuçlarına boynunu büken bir kukla olmadım hiçbir zaman. GittiÄŸin gün kansız ve acımasız bir ihtilalin demir kelepçeli zamanlarından kaçıp sen diye ipsiz uçurumlara sığındım. YokluÄŸunda kimi zaman bir çocuk gibi koynunda aÄŸladım kimi zaman kirpiklerinden ıslak yaÄŸmurlara kaçtım. Sensizlikte her gece arsız fırtınalarına göğüs gerdim ve esrarkeÅŸ yangınları sen diye koynuma alıp yüreÄŸimde közledim yalnızlığının ıslak çığlıklarını. Evet gittiÄŸin gün sen kokan kelimelerim çıplak kaldı dudaklarımda. YüreÄŸim gözyaşına asılı kaldı gözkapaklarımda. Ama hiçbir zaman boynumu bükmedim yokluÄŸuna. Pes etmedim sensizlikte kıyılarıma vuran hasret dalgalarına. Direndim, savaÅŸtım yalnızlığınla. Kan revan içinde kalsam da, bilmediÄŸim fırtınalarda sensiz savaÅŸsam da ben hiçbir zaman “ yalnızlığına “ yenilmedim sevgili....

 GittiÄŸin günden beri tek bir kelime konuÅŸmadık seninle. Giderken seninle gitti taze baharlarım. Yetim kaldım mevsimlerin koynunda. Gözlerindeki sıcaklığı aradım güneÅŸin sınırsız coÄŸrafyasında. Seni sordum memleketimden göçen turnalara. Ama bulamadım seni. YüreÄŸimin derinliklerinde. kaybetmiÅŸtim seni. Aldığım nefeste, hayata bıraktığım her gülüşte seni aradım. Bulamadım iÅŸte. Ucube binaların nemli duvarlarına dayanıp sana aÄŸladım. Dudaklarımı kapatıp kelimelerimle yalnızlığına aÄŸladım. Ama hiçbir zaman ne kadere ne de sana isyan ettim. Gittin diye hiçbir zaman suçlamadım seni. Varlığına küfürler edip arkandan beddualar savurmadım hiçbir zaman. GitmiÅŸtin beni “ sensiz “ bırakarak. GitmiÅŸtin aramızda yaÅŸananları bir kibritle zamansız yakarak. Ama gittin diye hiçbir zaman unutmadım seni. YokluÄŸuna inat yaÅŸattım seni. Gittin diye bir ikindi vakti kefensiz satırlara gömmedim seni. Varlığın bana hiçbir zaman acı vermedi ki ben seni gidiÅŸinle suskunluÄŸuna gömeyim sevgili…Seni “ sen “ diye sevdim ben. Varlığına inat yokluÄŸunda bile sevdim seni. Sana duyduÄŸum sevgim bir günlük olsaydı eÄŸer; seni “ sensizlikte “ bile yaÅŸatmazdım sevgili. Seni hiçbir zaman “ acılarımın metresi ” diye sevmedim ki ben. Ben yüreÄŸindeki sıcaklığı, tenindeki saklı baharları ve gözlerindeki ıslak gözyaÅŸları sevdim. Seni hep " aldığım nefes " bildim. YüreÄŸime dokunduÄŸun için, yarım bir adamı sevginle tamamladığın için sevdim seni...

 Satırlarıma sonvermeden bilmen gereken bazı ÅŸeyler var sevdiÄŸim. Ä°yi dinle beni sevgili. Cümlelere deÄŸil kelimelere örülmüş anlamları iyi algıla sevgili.. YokluÄŸunda seni aradım yorgun gecenin gri sabahlarında. Yalnızlığında kanattım fakir kelimelerimi. Dilimde birikmiÅŸ ve bir kaç cümleyi geçmeyen itirafım var sana canım. Ä°yi dinle beni ÅŸimdi. Sensizlikte “ seni aldattım sevgili “. Yanlış duymadın sevgili. Açık açık utanmadan sıkılmadan seni aldattığımı söylüyorum sevgili. SensizliÄŸin soÄŸuk gecelerinde seni aldattım. Hem de defalarca… BaÅŸucumda bu imkansız sevdanın sevapları dururken ben seni “ günahlarınla “ aldattım sevgili. YokluÄŸunda kanarken tövbesi yarım kalmış günahlarınla seviÅŸtim yalnızlığının buz tutmuÅŸ yatağında. Her gece bedenimi ateÅŸlere serip günahlarınla seviÅŸtim kan ter içinde. KözlenmiÅŸ bedenimle, terkedilmiÅŸ yüreÄŸimle tövbesi oldum en masum günahlarının. Seni sensizlikte “ senin günahlarınla “ aldattım sevgili…Sen benden uzaklarda iken bensiz zamanlarda iÅŸleyeceÄŸin her günaha bedenimle kefil oldum. Körpe ve filizlenmemiÅŸ acılarını satın aldım ömür defterinden. Evet, tüm günahlarını ve bensiz yaÅŸayacağın tüm acılarını satın aldım karşılığını “ yüreÄŸimle “ ödeyerek.

 Sen bu satırları benden uzaklarda okurken ben bir kelebek edasıyla baharın ince dallarından binlerce çiçeÄŸi yüreÄŸimin eteklerine topluyor olacağım. Bir gün Cennetin taze baharlarında buluÅŸtuÄŸumuzda giyineceÄŸin “ beyaz duvağı “ süslemek için en parlak yıldızları çalacağım gecenin kirpiklerinden. Sen benden “ bir ömür “ uzaklıkta yaÅŸarken sensizlikte bile sen varmışçasına sevdana nefes alıyor olacağım. Her gece günahlarınla seviÅŸip güneÅŸle beraber perdelerine gelip yüzüne ilk gülümseyen ben olacağım sevgili... Sen beni unutsan da ben seni yüreÄŸimde yaÅŸatacağım. Uzaklarda bir yerde yaşıyor ve nefes alıyor olmanı en büyük mutluluÄŸum bilip acılarına delicesine yanacağım. KözlenmiÅŸ yüreÄŸimle bir sonbahar gecesi ıslak saçlarına yaÄŸacağım avuçlarımda güller ile. Gözbebeklerinden yuvarlanıp ayakuçlarına serileceÄŸim. Gülüşlerini nefesim bilip “ sensizlikte “ bile sana yaşıyor olacağım sevgili. Adını yüreÄŸime vurulmuÅŸ bir mühür bilip dudaklarında anılan dua olarak hep seninle nefes alacağım sevgili..

 “ Sen bana “ bir ömür “ uzakken ben sana bir nefes kadar yakınım sevgili.

 GelmeyeceÄŸini bile bile ben hala seviyorum seni. “

 Gün gelecek,
Adımı unutmak zorunda kalacaksın
Puslu gecenin yorgun sabahında.
Bir kibrit çakıp yaşananlara,
Tek tek yakacasın benli hatıraları
Ömür defterinin en masum günahında.

 Duvarlarında asılı takvimlerden düşen
Bir gün gibi,
Ağladığında yüreğine gömülen
Bir hüzün gibi
Yavaş yavaş eriyeceğim dudaklarında.
Ama ben sana inat,
YokluÄŸuna inat,
Bedenimle közleneceğim günahlarında.

 Seni benden alan kadere,
Tek bir kelime etmeden
Seni içimde yaşatacağım.
Çünkü ben senin;

 “ Bedelini yüreÄŸimle ödediÄŸim
En masum günahındım….”

 Ä°smail Sarıgene

 KiÅŸi yaÅŸamalıdır aÅŸkını ölesiye. Hele acıysa… AÅŸk girdi mi araya insan acıya da doymaz olur. Bırakır kendini, çırpınmaz bile. Kurtulamayacağını bilir. Kim kurtulmuÅŸtur ki bugüne kadar aÅŸk acısından. Kim? AÅŸk deÄŸil mi bu varsın acıtsın deriz. Neler çekeriz, uÄŸruna neler feda ederiz. Ama o ne yapar, geliÅŸinde nasıl sevindirdiyse sizi ‘sen sevin ÅŸimdi. Nasılsa gideceÄŸim. Hem de öyle kaçıracaksın ki beni herkes gibi elinden acıycak sonunda canın. Senin de…

 AÅŸk varsa acı da vardır.’ Der. AÅŸkın deÄŸiÅŸmez kuralıdır bu. Kaybolmak istiyceksin o gözlerde ama nafile. Oraya da zehirini salmıştır aÅŸk.

 Ama her ÅŸeye raÄŸmen güzeldir. Ona dokunmak, gözlerine bakmak onun için heyecan duymak... O denilince akan sular durur. Ordaki herkes beyaz o kırmızı olur. Onunla konuÅŸtuklarınızı eve gelince kapıyı kapatıp çekilip odanıza bir bir tekrarlamak size en heyecan verendir. Åžunu şöyle deseydim böyle yapsaydımlar tekrarlanır durur aklınızın ondan arta kalan biryerlerinde. Sizi sarıp sarmalar ÅŸefkatlice, yumuÅŸacık aÅŸk denen o hoÅŸ ÅŸey. Mutlu olursunuz.

 Gözlerinizden duygu akar… Kulaklarınız aÅŸk nameleri arar sürekli. Her saniye hücreleriniz yenileniyormuÅŸ gibi hissedersiniz. Çiçekler de bundan nasibini alır tabii. Ä°ÅŸte aÅŸk bu ve bizim anlatamayacağımız ve farkına varamayacağımız hislerle doludur. Ha sürekli yediÄŸiniz ve annenizin ÅŸikayetçi olduÄŸu tırnaklar da tarih olmuÅŸtur.

 Ã‡Ã¼nkü aÅŸk insanoÄŸlunun sahip olduÄŸu en güzel armaÄŸandır. Her insan aÅŸkla birlikte kendini dünyanın en ÅŸeker insanı hisseder.

 Bu yüzden tüm acılara, çıkmazlara, dolambaçlara raÄŸmen hala o en eski masalı özlemle anıyor ve yaÅŸamaya can atıyoruz…

 Seninle olmanın en güzel yanı ne biliyor musun?

 Elin elime deÄŸmeden avuçlarımı terleten sıcaklığını taa içimde hissetmek.

 Seninle olmanın en kötü yanı ne biliyor musun?

 ''Seni seviyorum'' sözcüğü dilimin ucunu ısırırken her konuÅŸmamızda boÅŸ yere saatlerce havadan sudan söz etmek.

 Seninle olmanın en heyecanlı yanı ne biliyor musun?

 Aynı ÅŸeyleri seninle aynı anda düşünmek birlikte aÄŸlamak gülmek. Ve buradayken bile seni çılgınca özlemek...

 Seninle olmanın en acı yanı ne biliyor musun?

 Seni hiç tanımadığım bir sürü insanlarla paylaÅŸmak. Senin yanında olan, seninle konuÅŸan herkesi çocukça kıskanmak.

 Seninle olmanın en mutlu yanı ne biliyor musun?

 Tanıdık birileriyle karşılaÅŸma tedirginliÄŸi ile yollarda yürümek yan yana... Elimdeki ÅŸemsiyeye inat yaÄŸmurda ıslanmak birlikte. Elimde kır çiçeÄŸiyle seni beklemek... Aynı mekanlarda aynı yiyecekleri yemek.

 Seninle olmanın en romantik yanı ne biliyor musun?

 Sensiz gecelerde sana söyleyemediklerimi yıldızlara aya anlatmak... OkuduÄŸum kitabın sayfalarında dinlediÄŸim ÅŸarkıların türkülerin ÅŸiirlerin her mısrasında seni bulmak.

 Seninle olmanın en zor yanı ne biliyor musun?

 Seni kaybetme korkusuyla hayatta ilk kez tattığım o tarifsiz duygularımı umut denizinin ortasında küreksiz bir sandala hapsetmek. Sevgili yerine yıllarca dost kalmayı baÅŸarmak. Yalın ayak yürümek bıçağın en keskin yerinde. Kanadıkça tuz yerine gözyaÅŸlarımı basmak yüreÄŸime.

 Seninle olmanın tek yan etkisi ne biliyor musun?

 Nereden bileceksin?

 Sen benimle hiç olmadın ki. Olsaydın avuçlarım terlemezdi... Isırmazdım dilimin ucunu... Özlemezdim seni yanımdayken.Kıskanmazdım.

 Korkmazdım yollarda yürümekten. Islanmazdım yaÄŸmurlarda... Yıldızlara aya dert yanmaz, böyle her ÅŸarkıda sarhoÅŸ olmazdım.

 Korkmazdım seni kaybetmekten ayaklarım kan revan atlardım sandaldan denize... Ve her kulaçta haykırırdım seni..

 Ama sen hiç benimle olmadın ki...
YA AKLIN BAŞKA YERLERDEYDİ YA YÜREĞİN...

 Can YÃœCEL

Uykuların kaçar geceleri, bir türlü sabah olmayı bilmez.
Dikilir gözlerin tavanda bir noktaya,
Deli eden bir uğultudur başlar kulaklarında
Ne çarşaf halden anlar ne yastık.
Girmez pencerelerden beklediğin o aydınlık.
Onun unutamadığın hayali,
Sigaradan derin bir nefes çekmişçesine dolar içine.
Kapanır yatağına çaresizliğine ağlarsın.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın aslında her şeyin boş olduğunu.
Şerefin, faziletin, iyiliğin, güzelliğin.
Gün gelir de sesini bir kerecik duyabilmek için,
Vurursun başını soğuk taş duvarlara.
Büyür gitgide incinmişliğin kırılmışlığın.
Duyarsın,
Ta derinden acısını, çaresiz kalmışlığın.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın ne işe yaradığını ellerinin.
Niçin yaratıldığını.
Bu iğrenç dünyaya neden geldiğini.
Uzun uzun seyredersin aynalarda güzelliğini.
Boşuna geçip giden günlerine yanarsın.
Dolar gözlerin, için burkulur.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın tadını sevilen dudakların.
Sevilen gözlerin erişilmezliğini.
O hiç beklenmeyen saat geldi mi?
Düşer saçların önüne, ama bembeyaz.
Uzanır, gökyüzüne ellerin.
Ama çaresiz,
Ama yorgun,
Ama bitkin.
Bir zaman geçmiş günlerin hayaline dalarsın.
Sonra dizilir birbiri ardına gerçekler, acı.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın hayal kurmayı;
Beklemeyi, ümit etmeyi.
Bir kirli gömlek gibi çıkarıp atasın gelir
Bütün vücudunu saran o korkunç geceyi.
Lanet edersin yaşadığına..
Maziden ne kalmışsa yırtar atarsın.
O zaman bir çiçek büyür kabrimde, kendiliğinden.
Seni sevdiğimi işte o gün anlarsın.